GenelOku ve Düşün

Masum / Şiir

Güç kalbindeydi
Dallanıp budaklanan filizler gibi
En derinden dışa vurur gibi
Öyle yaldızlı, parlak ki
 
Mutluluk elindeydi
Beyaz kanatlı kelebekler gibi
Uçarsa ellerinden gider gibi
Öyle hassas, zor ki
 
Hayat zamandaydı
Akıp giden yağmurlar gibi
Islanırsa yanmayacak gibi
Öyle cesur, yorulmaz ki
 
Ruhu yalnız, özü tek başına
Bedeni doğduklarından kalabalık
Zamanda bir yerlerde Savruldu
Çarptı o taştan duvarlara
Bilmiyordu ki küçük bedeni
Rüzgâr esti geçirdi dağıttı kopardı
Çiçeklenen dalları ….
 
Belki öldü, belki yeşerdi
Yaşadı, yaşattı
O aslında sadece yaşadıklarının yansımasıydı.
O kadındı, o çocuktu,
o anneydi, o babaydı, o masumdu.

Dünyanın her yerinde yıllardır güçlü olan güçsüzü ezer kötülüğü hüküm sürmüştür. Kompleks, kibir, sosyopatlık, dürtü bozukluğu yüzlerce isim koyabiliriz buna da bir bu kötülüğe çare bulamayız. Kadına, çocuğa, hayvana, engelliye eziyetin adına savaş dediler deney dediler dini dili görüntüsü dediler, sapık dediler de bir bunları yapanlar bende öleceğim demediler. Hepsi öldüler de bitmediler. Bu kötülük dünyanın sonuna kadar bizimle çoğaldı arttı. Bu devir iyi insanlara cehennem, kötülere cennet kaldı. Öldürülen katledilen tüm masumlar için…  

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.