GenelKısa Öyküler

Özdemir Asaf ile Kahve

Anı yazmak istersin bazen.. Baktığın, anladığın o kadar zevke gark eder ki seni, yalnızlığını paylaşmak istersin. Özdemir Asaf yalnızlık paylaşılmaz, paylaşılırsa yalnızlık olmaz derdi. Kalemlerle kâğıtlarla paylaşırsın yalnızlığını… En sevdiğim şairle sohbetimin konusu olsun isterdim.

Onunla yuvarlak bir sehpanın iki tarafında narin bardaklarımızla Türk kahvesi yudumlarken konuşmak isterdim. Aslında konuşmaktan çok o anlatsın ben dinleyeyim isterdim. Öğrenmeyi, aklıma bir şey geldikçe sözün ortasına atlamayı, heyecanlı bir ilkokul öğrencisi gibi parmak kaldırmayı…

Herkesin bir duygu ikizi vardır. Ağzından dökmek istediklerini, onun yerine döken: Hissederken kalplerinin aynı attığını iddia eden. Her sayfada senin kalbini evirip çevirebilen biri vardır. Kitabı kapatınca belki başka dünyanın insanlarıyız. Hiç tanışmamamız gerekir. Ama kitabın içinde bir kişiyiz: Hayatlarımızı birleştiren senin kelimelerin.

Kahvemizin de telvesine indik. Artık kapatıyorum kitabı defteri, yalnızlığın yalınlığına dönüyorum.

(Seninle konuşmak güzeldi Özdemir)

Nysa (23.10.2020)

——

ÖZGÜRLÜĞÜN RENGİ

Mavide buldum seni

Özgür kalmak isterken kanatlarım

Detaylara işledim bir çini gibi

Maviyi gömdüm duvarıma

Bardağıma kazıdım

Kalemime işledim yazarken özgürlük uçsun diye

Kalbimden taşsın, kâğıtlarımdan süzülsün

Özgürlüğü yere göğe sığdıramadım ben

Maviye yazdım onu tüm tonlarıyla

Hangi tonunu seçersen ordayım ben

En sevdiklerimde koyu, daha tanışamadıklarımda açık

Yolum bitmedi henüz, yeni tonlar mevcut.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.